میمند درگذر زمان
میمند شهری است در استان فارس که یکی از گردشگاههای دیدنی ایران محسوب می شود. میمند بخاطر باغهای گل و کارگاههای گلاب و عرقیات گیری آن مشهور است و از قدیمترین خاستگاه گل سرخ تاریخ می باشد. میمند شهری تاریخی است و قدمت آن براساس مدارک و بناهای تاریخی بر جای مانده به چند هزار سال می رسد. در زمان ساسانیان سرزمین پارس که مقر اصلی حکومت بوده است به پنج ولایت یا کوره(خُرٌه) تقسیم شده که هر کوره در واقع مجموعهای از شهرهای یک مسیر است که به مرکز حکومت می رسد. ولایت اردشیرخوره یکی از مهمترین کورههای پنجگانه فارس بود که در مسیر شیراز تا دریای پارس و جزایر جنوبی قرار داشته و از آنجا مسیر مهم دیگری از کیش و قشم به هند و سراندیب (سریلانکا کنونی) برقرار بوده است.
نام میمند در منابع جغرافیایی تاریخی سده های نخستین اسلام بعنوان یکی از نواحی کوره اردشیر فراوان مشاهده می شود. آنچه در اغلب این منابع تکرار شده این است که: میمند شهری است کوچک در ناحیه گرمسیر فارس با هوای معتدل. دارای آب روان و انواع میوه. محصول عمده آن انگور و گلاب. شغل مردم بیشتر پیشهوری و تولید گلاب و عطریات.دارای کاروانسرا و مسجد جامع و مردمی بصلاح.
از قدیمی ترین نوشتههای جغرافیایی در این مورد در کتاب صورالاقلیم نوشته ابوزید سهل بلخی (322 هـ ق) از میمند بعنوان یکی از نواحی اردشیرخوره نام برده است که در مسیر عبور شاهراه مهمی قرار داشته است. و همچنین گوید: . . . گلاب پارس از آن خیزد و به بدریابار و حجاز و یمن و شام و مصرو مغرب و خراسان برند . . . ابن بلخی می نویسد: اسکندر چون می خواست شهر گور (جور) را غرق سازد آب رودخانه را به طرف صحرای میمند منحرف کرد همچنین حمدالله مستوفی در کتاب نزهة القلوب و اصطخری در المسالک و الممالک باز درباره مسیر شیراز تا کیش (کوره اردشیر) از میمند بعنوان یکی از نواحی و یکی از ایستگاههای مسافران نام میبرد.
به هر حال در آن زمان میمند بر سر یک شاهراه تجاری مهم از شیراز به بنادر و جزایرجنوبی و از آنجا به هند قرار داشته است و دارای کاروانسرا و بازار مهمی بوره است. پس از تغییر مسیر شاهراه فوق به، از اهمیت اقتصادی میمند کاسته شد اما همچنان شهرت خود را بعنوان شهری زیبا و فرهنگی و صاحب تولیدات متنوع بویژه عطر و گلاب، حفظ نمود.
اوژن فلاندن جهانگرد مشهور فرانسوی در سال 1841 میلادی (1257هـ ق) با این که در یک زمستان سخت از میمند گذر کرده است، از مزارع و باغها و بناهای زیبا و مردمان باصفا و آزاد میمند تعریف نموده و می نویسد: « . . . این شهر کوچک در ایران نادر و بلکه منحصر بفرد است . . .»
وجود بناهای تاریخی حکایت از پیشینه دراز این شهر دارد که به 6000 سال میرسد. با توجه به نزدیکی میمند به مرکز حکومتی ساسانیان در شهر گور چندین اثر باستانی مربوط به زمان ساسانیان وجود دارد.از آثار باستانی شهر گور که در 50 کیلومتری میمند واقع شده اند
میمند در جلگه میان دو رشته کوه نسبتا بلند از سلسله جبال زاگرس به نامهای سپیدار و پادنا (میمند) که بصورت دو رشته با جهت شمال غربی و جنوب شرقی کشیده شده اند، قرار گرفته است. کوه سپیدار در طرف شمال شهر میمند قرار دارد و دنباله کوه سبزپوشان شیراز است که دارای جنگل و منابع طبیعی فراوانی است و ارتفاع قله آن متر میباشد. در قسمت جنوب و جنوب شرقی میمند کوه پادنا (در اصطلاح محلی پیدنو و در فرهنگهای جغرافیایی میمند نیز گفته میشود) قرار دارد که ارتفاع قله آن متر میباشد. در غرب نیز کوه کم ارتفاعی به نام قلات وجود دارد که از سیرزجان خواجهای تا میمند به موازات پادنا قرار گرفته است. از مشرق نیز به خرمن کوه (یا کوه سور) که از میمند به شکل یک نیم دایره دیده می شود متصل است
اطراف شهر میمند را باغهای و مزارع فراگرفته است که در تمام فصلها زیبایی و شکوه خاصی به شهر می بخشند. پوشش گیاهی جنگلهای کوهستانی بیشتر پسته کوهی (بنه) و بادام کوهی (اهلوک) می باشد. آب و هوای میمند از نوع معتدل کوهستانی است. از اواخر اسفند تا اواسط خرداد هوای معتدل بهاری و مطبوع است و از این زمان رو به گرمی می رود. تابستانهای نسبتا معتدل و خشک و پاییز و زمستانها معتدل مرطوب می باشد. حداکثر دما بیشتر در مردادماه و حداقل دما در بهمن ماه رخ میدهد. بیشترین بارش فصلی نیز در بهمن ماه است و میانگین بارندگی سالانه به میزان 450 میلیمتر است که در ارتفاعات بیشتر به صورت برف میباشد
